wat een dag!

Vandaag was een dag zoals ik er liever niet teveel in een jaar meemaak.

Het begon deze ochtend tijdens een huisbezoek (door de sneeuw, natte voeten). Er deed niemand open... Terug naar bureau (door de sneeuw, natte voeten), gebeld naar mantelzorger van meneer, iemand anders nam af. Ze waren het vergeten en ja, ik mocht komen. (door de sneeuw, natte voeten). Bleek dat de mantelzorger himself was gaan lopen uit het ziekenhuis waar hij de avond voordien was opgenomen en dat hij spoorloos bleek. Paniek wat gesust en op weg naar volgende huisbezoek (door de sneeuw, natte voeten).

Daar deed... niemand open. Terug naar bureau om te gaan bellen want het was wel onrustwekkend aangezien de warme (ooit geweest) maaltijden nog netjes in hun doosjes op de drempel stonden (door de sneeuw, natte voeten).
Naar tig diensten en mensen gebeld: niemand wist iets en hoe meer info ik kreeg, hoe onrustwekkender het werd. Uiteindelijk slotenmaker laten komen, terug naar de woning (door de sneeuw, natte voeten), 112 gebeld, info gegeven aan ambulanciers/verpleegkundigen, personeelslid van sociale woningmaatschappij ontvangen, nog maar eens bij de buren gebeld die de deur niet wilden openen, info gegeven aan slotenmaker, nog eens dezelfde info gegeven aan politie. Gewacht totdat slotenmaker deur kon openen (maar sleutel zat nog aan de binnenkant van de deur), uiteindelijk met zijn allen naar binnen... meneer werd quasi uitgedroogd gevonden op bed, mevrouw lag in een vreemde pose in de badkamer: onderkoeld en zo wit als een maagdelijk wit blad papier met een groot contrasterend hematoom op het voorhoofd. Meneer bezig gehouden terwijl er voor mevrouw werd gezorgd, siskaart en pas gezocht, proberen propere kleding voor meneer te zoeken, gewacht op 2e ziekenwagen, iets afgesproken over de sleutel en terug naar het bureau (door de sneeuw, natte voeten). Intussen alle betrokkenen die ik 's morgens had gecontacteerd terug opgebeld om te melden wat er was gebeurd. Gelukkig was ik op huisbezoek gekomen...

Kafka op 't werk

Omdat er soms toch wel behoorlijk tot de verbeelding sprekende dingen gebeuren op het werk, heb ik besloten een blog te maken om de gegevens neer te schrijven... Een afgesloten blog weliswaar omdat het soms toch wel bijzonder vertrouwelijke info is.

Zo kreeg ik vandaag een neef van een overleden klante op bezoek. Mevrouw is eergisteren overleden in een ZNA ziekenhuis (na een heel moeilijke zorgsituatie thuis). Meneer kan het lichamelijk noch geestelijk aan om de hele rompslomp van begrafenis, verwerpen van erfenis, inboedel ontruimen e.d.m. te regelen. Hij vroeg of wij hem hierin konden helpen...

Eerste telefoon was naar de sociale dienst van de kliniek in kwestie,er zouden er nog veel volgen. In het totaal ben ik een drietal uren zoet geweest, heb ik half het OCMW aan de lijn gehad om uiteindelijk te kunnen concluderen dat er niemand de inboedel kan ontruimen en dat de neef van de klante dit moest overlaten aan de huisbaas. Deze laatste moest dan wel naar het vredegerecht gaan...