Stadsgedicht Bart Moeyaert: Binnen

BINNEN

Ze was twaalf en erg gehaast
om oud te zijn als nu, en nu
het zover is, herinnert ze
zich niet wat haar zo naar
de toekomst liet verlangen.
Ze weet alleen nog dat ze in
een opstel over later schreef:
ik word mijn eigen baas en
na een jaar ben ik zo binnen
als een huis. Het valt tegen
wat ze ziet nu ze naar binnen
kijkt vanaf de bank op het
De Coninckplein, en naast de
glasbak wacht tot er een fles
blijft staan waar nog geluk
in zit. Maar voorts is ze haar
eigen baas, als ze de mensen
met haar eigen hand naar
kleingeld vraagt en daarna
op pantoffels die van haar zijn
ergens weer een straat inslaat
en niemand nakijkt, zodat
ook niemand zich hoeft af
te vragen of ze een thuis heeft
waar haar schoenen staan.

Gedicht welzijnszorg

Gedicht van Welzijnszorg 2010

Waar moet iemand die in armoede leeft
en tot over de oren in de schulden zit
nog in geloven
als een realistisch afbetalingsplan
je nog nauwelijks de ruimte geeft om te overleven,
laat staan dat je nog ooit zal kunnen leven?
Waar moet iemand die in armoede leeft
en tot over de oren in de schulden zit
nog op hopen
als hij door iedereen
bestempeld wordt als een hopeloos geval,
als elk gevoel voor eigenwaarde
in de loop der levensjaren
vakkundig werd weggeschraapt?
Wie moet iemand die in armoede leeft
en tot over de oren in de schulden zit
nog gaarne zien
als liefde al jaren niet meer werd gevoeld,
als onverschilligheid de enige mogelijkheid wordt
om de kop boven water te houden,
als je denkt dat je niets meer te bieden hebt?
Geloof, hoop en liefde
is dat niet wat we uitgesloten mensen moeten geven